Valentino schuift er net zo vanzelfsprekend bij aan. Voor hem is het normaal dat ouders helpen, dat er samen gegeten wordt en dat kinderen mogen meedenken. Hij vertelt dat ze hier veel samendoen: niet alleen de juffen en meesters, maar ook ouders en de leerlingen zelf.
Liever gesneden dan hele stukken fruit
Elke schooldag is er een vast fruitmoment. Een rustig moment waarop kinderen samen in kleine groepjes gaan zitten en fruit eten. Het fruit wordt gesneden aangeboden. Dat bleek een simpele, maar belangrijke keuze. Toen de school met fruit uitdelen begon, merkten ze al snel dat een hele appel vaak half bleef liggen, terwijl kinderen een stukje veel makkelijker durfden te proberen.
Derk en Sandra zien vooral dat jonge kinderen gesneden fruit sneller durven te proeven. “Eerst kijken ze nog even, maar zodra iemand anders begint te eten, volgt de rest vanzelf.” Zo wordt het fruitmoment niet alleen een gezond, maar ook een sociaal moment: samen zitten, samen proeven, samen ontdekken.
Hulpouders als vaste gezichten
Ouders spelen een grote rol in het dagelijks leven van de school. Ze doen in roulatie boodschappen, snijden fruit en helpen mee rond activiteiten. Derk en Sandra doen dit, net als veel andere hulpouders, al jaren. Ook nadat hun eigen kind de school verliet, bleven ze betrokken. Niet uit verplichting, maar omdat ze zich verbonden voelen met de school en de kinderen.
Met Halloween, Sinterklaas of andere feestdagen maken ze er samen iets extra’s van. Met creatief gesneden fruit wordt het eetmoment dan extra bijzonder. “Het is gewoon leuk om te doen en je ziet meteen wat het met de kinderen doet. Een keer een leuk fruitspiesje, ja dan zie je de glimlach bij de kinderen verschijnen.”
Bakpakketten: kiezen, meedenken en niets verspillen
Rond feestdagen en vakanties organiseert de school extra pakketten met eten voor thuis. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de pakketten om thuis een taart te bakken. In plaats van iedereen hetzelfde pakket te geven, koos de school voor een andere aanpak. Alle kinderen gingen langs bij de leerlingenraad om aan te geven welk bakpakket ze wilden.
Valentino herinnert zich dat goed. “Iedereen mocht zelf kiezen wat hij wilde bakken. We hadden van alle pakketten een voorbeeld en daaruit mocht je kiezen. De monchoutaart was het populairst.” Door vooraf te kiezen, wist de school precies hoeveel er nodig was en welke boodschappen er gedaan moeten worden. Er bleef niets over en thuis werd er ook echt gebakken.
Armoede zien, zonder te oordelen
Directeur Corine vertelt dat omgaan met armoede op school voortdurend zoeken is naar de juiste toon. De wijk van de school staat bekend als een zogenoemde achterstandswijk. Dit is een term waar zij zelf moeite mee heeft, omdat die weinig zegt over de mensen die er wonen. Toch kozen Corine en haar team ervoor om het bestaan van armoede niet weg te duwen. “Het geld via het Jeugdeducatiefonds is er, het is beschikbaar en het is voor iedereen. Juist dat benadrukken was belangrijk, zodat niemand het gevoel krijgt een uitzondering te zijn wanneer er extra eten of ondersteuning nodig is.”
Tegelijkertijd voelde zij in het begin spanning. Hoe bied je hulp aan zonder dat het voelt als bemoeizucht? Hoe blijf je in verbinding met ouders, die je zo hard nodig hebt voor de ontwikkeling van hun kind? Vooral bij de eerste kerstpakketten was ze voorzichtig. “Pas toen een ouder haar vertelde dat ze al heel lang geen kerstpakket had gehad en dat ze er zo blij mee was, viel er iets van me af. De reacties waren warm en dankbaar.” Inmiddels durft de school dit soort momenten met meer vertrouwen aan te pakken. De pakketten bestaan uit praktische, lang houdbare producten waar gezinnen echt iets aan hebben en alles wordt gebruikt.
Samen gedragen
Wat in het gesprek steeds terugkomt, is dat niemand dit alleen doet. Ouders blijven betrokken, leerlingen denken mee en de school blijft luisteren. Met steun van het Programma Schoolmaaltijden kon deze manier van organiseren rustig groeien en aansluiten bij wat hier past. Valentino vat het aan het eind simpel samen: “Je hoort er hier gewoon bij.” En dat merk je aan alles.
